????????????????????????????????

کد خبر : 135562

تاریخ انتشار : ۹:۳۹ ق.ظ - یکشنبه ۱۳۹۵/۰۹/۲۱

احسان عابدی

یک فرزند کافی است؟!

معمولاً این خانواده‌ها ثروت و سرمایه خوبی هم در اختیار دارند و منتظر خوشبختی تنها فرزندشان با ثروت پدر و مادر هستند، اما غافل از این‌که سرمایه اصلی نه پول و خانه و ماشین و…، بلکه اولاد صالح آدمی است. چرا که بعد از مرگ، پول و سرمایه آدمی به کار نمی‌آید و آنچه ماندگار می‌شود، اولاد صالحی است که از خود به جا گذاشته است.

گفتمان نیوز، روزنامه وطن امروز:

احسان عابدی: مرد، میانسالی را رد کرده و موی و محاسن سپیدش نشان می‌دهد که حداقل ۵۰ سالی عمر کرده است. چهره‌اش این روزها شکسته‌تر شده و غم و اندوه از سر و رویش می‌بارد. می‌گوید: «وقتی ازدواج کردیم، وضع مالی‌مان خوب بود. کم و کسری نداشتیم. با همسرم قرار گذاشتیم یک فرزند ترجیحاً پسر داشته باشیم و هر چه داریم برای او خرج کنیم تا به جایی برسد و کسی بشود. اتفاقاً خدا یک پسر به ما داد و او شد همه زندگی ما. هرچه می‌خواست برایش می‌خریدیم و خیلی خرجش کردیم تا وارد دانشگاه شد. همیشه امید داشتیم دکتر یا مهندس شود و مایه افتخار خانواده باشد. اما دست تقدیر پسر جوانِ ما را در یک تصادف از ما گرفت و حالا با مرگ تنها فرزندمان، نمی‌دانیم با چه امیدی باید زندگی کنیم.»

این اتفاق دردناک یک استثناء نیست و می‌تواند برای بسیاری از خانواده‌های تک فرزند رخ داده باشد. متاسفانه این دیدگاه غلط در بین برخی خانواده‌ها رایج است که نه حتی دو فرزند؛ بلکه یک فرزند کافی است و اگر هرچه داریم در تربیت و رشد یک فرزند بگذاریم، بهتر است از این‌که چند فرزند داشه باشیم و فرصت رسیدگی به آن‌ها را نداشته باشیم و یا پول کافی برای خوشبخت کردن آن‌ها نداشته باشیم!

معمولاً این خانواده‌ها ثروت و سرمایه خوبی هم در اختیار دارند و منتظر خوشبختی تنها فرزندشان با ثروت پدر و مادر هستند، اما غافل از این‌که سرمایه اصلی نه پول و خانه و ماشین و…، بلکه اولاد صالح آدمی است. چرا که بعد از مرگ، پول و سرمایه آدمی به کار نمی‌آید و آنچه ماندگار می‌شود، اولاد صالحی است که از خود به جا گذاشته است.

هدف، بررسی معایب تک فرزندی نیست، بلکه اشاره به یک خطر بزرگ در کمین یک طرز فکر غلط است که می‌گوید یک فرزند خاص بهتر از چند فرزند عادی است! تک فرزندی باعث وابستگی شدید والدین به تنها فرزند خود می‌شود و این وابستگی عاملی برای اضطراب در خانواده می‌شود. به گونه‌ای که پدر و مادر به دلیل علاقه شدیدی که به تنها فرزند خود دارند، همیشه نگران هستند که مبادا صدمه‌ای به او برسد. اگر هم از قضا اتفاق تلخی مانند آنچه بر سر خانواده‌ای که در مقدمه شرح داده شد بیفتد، والدین دچار لطمه روحی شدیدی خواهند شد که جبران آن چندان میسور نخواهد بود. چرا که فرزندآوری در هر سن و سالی ممکن نیست و آب رفته دیگر به جوی باز نمی‌گردد.

این صرفاً یک جنبه از معایب تک فرزندی است که گریبان‌گیر خانواده‌ها می‌شود و اگر خدای ناکرده تک فرزند فوت کند یا به بیماری سخت و لاعلاجی مبتلا شود، بنیان خانوده متلاشی شده و زن و شوهر به دلیل تفکر غلط خود باید تا آخر عمر حسرت فرزند داشتن بخورند.

بهتر است همسران جوان در زمان تصمیم‌گیری برای تعداد فرزند، چنین مسائلی را هم در نظر داشته باشند و بنای زندگی خود را مستحکم‌تر کنند. همیشه تصمیم‌های اشتباه قابل جبران نیستند!

دیدگاه ها
  1. مجتبي می‌گه:

    ما ۵ برادر و ۴ خواهر هستیم که همه ازدواج کرده ایم.پدر ومادرم ۱۶ نوه دارند.در این حدود ۵ سال این اتفاقات افتاد.قصد فرزند دوم کردم در ماه های اول متوجه شدیم جنین قلب ندارد لذا با دستور دکتر سقط و همسرم خیلی اذیت شد . فرزند دوم برادرم چند ماه پیش متاسفانه علیرغم آزمایشات مختلف دارای سندرم دان به دنیا آمد.فرزند اول خواهر کوچیکم در ماههای اول سقط شد.ما ساکن تهران هستیم و این در حالی است که تا الان هیچکدام از نوه ها الحمدلله مشکلی نداشته اند.پارازیت و امواج و آلودگی های مختلف به نظر من دلیل این اتفاقات است.بچه خیلی دوست داریم ولی میترسیم اقدامی کنیم

  2. فریماه می‌گه:

    من ۲۵ سال است که ازدواج کرده ام ویک پسر ۲۰ ساله دارم واقعا به همه جوانان توصیه می کنم یک بچه خیلی خیلی کم است هم برای بچه وهم برای پدر ومادر خدا خودش کمک می کنه حتما دوتا بچه بیاورید لطفا اشتباه من را تکرار نکنید

  3. مانا می‌گه:

    به نظر من داشتن یک فرزند برای بعضی ها نه تنها کم نیست که اضافه هم هست، با توجه به شرایط اقتصادی و اجتماعی و حتی زیست محیطی کشورمون که تا ۴۰ سال آینده با بحران شدید منابع آبی مواجه می شویم و به مدد این همه مدیریت ناکارآمد و نالایق فرزند آوری اشتباه محض است و تنها برای کسانی توصیه می شود که توانایی مالی و دانش خوبی دارند و می توانند فرزندشان را درست تربیت کنند و در صورت لزوم به کشورهای دیگه مهارجت کنند و گرنه فزرند آوری مثل تولید نیروی کار برای نظام سرمایه داری است.

    • اري.نا می‌گه:

      من الان ٣١ سالمه هیچ شغلی ندارم خودم تو بدبختی دارم دست و پا میزنم امثال من جوونای بیشتر کشور عبن منن،،مطمین باشین من هیچوقت بچه نمیارم و امه کسی بچه بیاره مثل خریدن پراید ،یه احمقه که هم زندگی خودشو خراب میکنه هم بچشو هم جامعشو.. کی میخاد خرج مارو بده کی میخاد خرج بچمونو بده ، ما خودمون هم زیادی هستیم تو این کشور و دنیا چه برسه بچه هم بیاریم

    • پدر سه فرزند می‌گه:

      جسارتا نظرتون درست نیست. اگر مدیریت ناکارآمد است چه ارتباطی به کاهش جمعیت دارد؟ اصلا مدیران آینده این مملکت همین فرزندان من و شما هستند. مگر غیر از این است؟

      • مانا می‌گه:

        در حال حاضر علت عمده مشکلات کشورما ناشی از رشد انفجاری جمعیت در بین سالهای۵۶ تا ۶۵ می باشد که باعث شده متولدین اون سالها به دلیل عدم برنامه ریزی درست و ناکارآمد اولا متولد بشوند و ثانیا درست آموزش نبینند و استعدادهاشون هدر بره، بالا رفتن زاد و ولد در اون دوره یک کار برنامه ریزی شده نبود و بیشتر جنبه سنتی و احساسی داشت و البته اگر (البته اگر)درست مدیریت وبر نامه ریزی می شد می تونست برای رشد جامعه مفید واقع بشه به همین دلیل هست که می گم مدیریت ناکارآمد داشتیم…

  4. سارینا می‌گه:

    سلام به نظر من با این شرایط نا امن جامعه بیکاری عدم ثبات خانواده ها و رواج بی بند و باری و هزینه های کمر شکن حتی یه بچه هم اضافه هست

  5. محمد احمدی می‌گه:

    من با نظر مانا کاملا موافقم . من دو فرزند دارم که یکی از اونا به خواست خودم بود اما دومی ناخواسته بود . الان فهمیدم که چه اشباه بزرگی دچار شدم و از اینده فرزندم بسیار نگرانم. بخدا قسم بچه دار شدن اجمقی محضه

  6. حسین می‌گه:

    سلام به همه دوستان

    من ۳۸ سالمه و فقط یه دختر شیرین زبون دارم که همه فکرو ذهنمون معطوف به نیازهای اونه اما همیشه یه ترس پنهان در وجودم هست که مبادا اونو از دست بدم. از همه مهمتر وقتی من و همسرم از محل کار برمیگردیم خونه بچه دوست داره باهاش بازی کنیم اما هردومون خسته ایم و سرشو با کارتن و گوشی و … که همشون مخرب هستند گرم میکنیم.به نظر من اگه یکم زندگیو ساده تر بگیریم حتی نیاز نیست مادر بره بیرون خونه هم کار کنه در نتیجه میشه صاحب دو یا سه تا فرزند شد.یادمون نره همه افتخارمون از دوران بچگی و نوجوانی داشتن خونه شلوغ و زدن تو سروکله خواهر برادر و بازیهای شاد دوران بچگیست. بنظر شما فرزندان ما در آینده چه خاطره شیرینی از بچگیشون دارند؟

  7. پدر یک فرزند می‌گه:

    به نظر من بچه یعنی نگاه به آینده. آینده ای که در این مملکت وجود نداره و شکل سرابه. به دنیا آوردن یک انسان تو این جامعه یعنی خیانت به اون

  8. مهدی می‌گه:

    این نظر پدر و مادر هاست
    خوبه یه بار هم از دید بچه ها نگاه کنیم
    سوالی که بچه ها بعدا از ما میپرسن کدوم یکی میتونه باشه؟
    الف: شما که میدونستین در زمان من کم آبی میشه چرا منو به دنیا آوردین؟
    ب: شما که میدونستین کار کمه چرا منو به دنیا آوردیم؟
    تازه اینا همش پیش بینی هستش و ۱۰۰ هم نمیتونن درست باشه البته من نمیگم درست نیست میگم حتما حتما شاید اتفاق نیوفته
    ج: چرا شما برای من خواهر و برادر نیاوردین که من اینقدر به شما وابسته نشم و اینقدر تنها زندگی نکنم؟
    یادتون باشه شما همیشه کنار فرزندتون نخواهید بود چه زود و چه دیر تنهاش میذارین.
    حالا به این فکر کردین بقیه ی عمرش رو چجوری بگذرونه؟
    اکثر شما ها(اکثرتون) معمولا تو خانواده های پرجمعیتی بزرگ شدین. خاله عمو دایی و عمه داشتین
    توی دورهمی ها چقدر تعدادمون زیاد بود چه خاطره های قشنکی داریم.
    حالا اگه یه بچه بیارین فکر کردین کیو برا عروسی نوتون دعوت کنه دیگه نسل چهار فامیل اصلی منقرض میشه.
    مثلا شما یه جایی کارتون گیر میکنه یا مثلا دلتون میگیره میرید سراغ خانوادتون یا فامیلتون فکر کردین بچه های نسل بعد سراغ کی میخوان برن؟
    همه چیز مادیات نیست من حاضرم شب نون با پنیر بوخورم ولی تنها نخورم با هم بودن خیلی مهمتره
    یه چیز هایی رو چون ما داشتیم برامون عادی شده ولی برای نسل های آینده فقط حسرت میشه مثل همین فامیل
    مطمئن باشین خود بچه درک میکنن که چرا شما بیشتر از فرزند آوردین ولی نتونستین زندگی خیلی خوبی براشون درست نکنین. خودشون هرچی بخوان بدست میارن پول و ماشن و خونه. ولی برادر و خواهر چی اونم میتونن بدست بیارن؟؟؟؟؟؟


  • کلیه حقوق این سایت محفوظ و متعلق به گفتمان ما می باشد

    صفحه اصلی تماس با ما نقشه سایت