139310211201577954485203

کد خبر : 42034

تاریخ انتشار : ۲:۵۶ ب.ظ - یکشنبه ۱۳۹۳/۱۰/۲۱

روایت «آلزایمرهای هسته‌ای» و اعتماد به راه انقلابی «احمدی روشن»

سه سال از شهادت مصطفی می‌گذرد. گاهی در اذهان مردم می‌پیچد که خدای ناکرده «آلزایمرهای مسئولان» در رابطه با شهدای هسته‌ای و خانواده‌هایشان یک «فراموشی عمدی» نباشد یا از سر زرق و برق اتاق‌ مذاکرات آن‌ها را سهواً فراموش نکنند.

به گزارش گفتمان به نقل از تسنیم در طول انجام مذاکرات هسته‌ای و توافقات بر سر مسائل مختلف در این زمینه همیشه بحث‌هایی میان مخالفان و موافقان در گرفته است. نقد و تحلیل و بحث در این زمینه معرف نگاه‌های مختلف مردم به این توافقات بوده اما آنچه مورد بحث است موضوع «اعتماد» است. یعنی چیزی که به آن فقط یک نگاه ملی می‌شود. بارها و بارها مسئولان نظام اسلامی اعلام کرده‌اند که به تیم مذاکره کننده هسته‌ای کشورمان اعتماد دارند. این موضوع از اعلام نظر امام خامنه‌ای آغاز شد و هنوز هم وقتی پای این مسائل وسط کشیده می‌شود اول از همه موضوع اعتماد است که به عنوان یک بحث ملی مطرح می‌شود.

سه سال پیش در ۲۱ دی ماه یکی از دانشمندان هسته‌ای کشورمان ترور شد. یک دستگاه موتورسیکلت با دو سوار مقابل دانشکده ارتباطات دانشگاه علامه طباطبائی بمب دست‌سازی را به در سمت راست اتومبیل حامل شهید احمدی روشن چسبانده و بعد از طی مسافتی حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ متر این بمب عمل کرده و باعث انفجار خودرو شد. شهید مصطفی احمدی روشن کسی بود که وقتی رسانه‌ها نامش را بعد از شهادت اعلام کردند برای اذهان عمومی نا آشنا بود. او از جمله فعالان عرصه هسته‌ای بود که در «گمنامی» پرچم اقتدار هسته‌ای این کشور را با توسل بر ایمان، دغدغه‌مندی و علم و استعداد خود بالا نگه داشت. آن چیزی که مردم این دیار سال‌ها به تماشایش نشسته بودند اقتدار هسته‌ای و موفقیت های علمی بود که یکی پس از دیگری غرورمندانه اعلام می‌شد و هول و نگرانی به جان مسئولان غربی می‌انداخت. آن‌هایی که سال‌ها برای وابستگی ایران اسلامی نقشه کشیده بودند. اما شاید کمتر کسی صاحبان اصلی این موفقیت ملی و علمداران خودکفایی هسته‌ای را می‌شناختند. آن‌ها مظلومانه در گمنامی به شهادت رسیدند.

اگرچه مردم در قدردانی از خانواده‌هایشان کم نگذاشتند. مردم می‌دانستند موفقیت اصلی را مدیون اعتماد به علم و ایمان این دانشمندان و فعالان عرصه هسته‌ای هستند اما نگاه مسئولانه در این میان مهم تر از هر واکنشی دیده می‌شد. اول کسی از مسئولان نظام که نشان داد برای لحظه به لحظه تلاش آنان ارزش قائل است امام خامنه‌ای بود و به دنبال ایشان دیگر مسئولانی که دغدغه معرفی این شهیدان را داشتند قدم‌هایی برداشتند. علیرضا احمدی روشن، آرمیتا رضایی نژاد و خانواده‌هایی که سال‌ها در کنار دانشمندان جوان ما تلخ و شیرین نگرانی‌های تحقیقات هسته‌ای را چشیده بودند همواره یاد و خاطره این شهدا را زنده نگه ‌داشته‌اند.

سه سال از شهادت مصطفی می‌گذرد. سه سال است علیرضا دقیقا نمی‌داند پدر کجاست و چه می‌کند؟ سه سال است که خلأ عظیم یکی از بزرگترین دانشمندان هسته‌ای کشور حس می‌شود. یاد و خاطره او امسال کمرنگ تر از هر سال بر خاطرها نشسته است. امسال دیگر کسی نپرسید علیرضا با نبود پدر چه می‌کند؟ امسال کسی خانواده شهید احمدی روشن را برای نشان دادن نماد اقتدار و غرور ملی به پشت تریبون نخوانده است؟ کسی نمی پرسد چرا این نخبه جوان وقتی از دانشگاه صنعتی شریف فارغ التحصیل شد به جای آنکه به دنبال پیشرفت در بزرگترین کشورهای دنیا باشد به میان خاک و غبار نطنز قدم گذاشت و می‌گفت: «بسیجی آن کسی است که بیاید در این بیابان‌های نطنز، توی این خاک و خل کار کند.»

کسی به دنبال پاسخ آن نیست که مصطفی در سایت نطنز چگونه به کمک همکارانش و با توسل به استعدادها و دغدغه‌ها با جاسوسان هسته‌ای هم مقابله علمی کردند. وقتی که رویترز هم نوشت: مهندسان ایرانی موفق شدند ویروس استاکس نت را از تجهیزات و ماشین آلات هسته‌ای خود پاکسازی کنند. امروز کمتر صحبتی می‌شود در مورد اینکه چگونه دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف بعد از کلاس‌های درس دانشگاه و با وجود کارهای سنگین «مسئولیت معاونت بازرگانی سایت هسته ای نطنز»، در میانه مشغله‌های مختلف پای درس اخلاق آیت الله خوشوقت هم حاضر می‌شود و شاگردی می‌کند.

امروز همه از اعتماد به تیم مذاکره کننده هسته‌ای صحبت می‌کنند. و رسانه‌ها نیز به هر بهانه ‌ای این موضوع را مرور کنند. اما دیگر کمتر سخنی از شهدای هسته‌ای و خونی که در این مسیر اقتدار به زمین ریخته شد، به میان می‌آید. مدتی است وقتی سخنی از فعالیت‌های هسته‌ای به میان می‌آید مسئولان و رسانه‌ها تلاشی برای زدودن غبار غفلت از نام این شهدای مظلوم نمی‌کنند. بازار عکس یادگاری با «کری» و «اشتون» گرم گرم است و حاشیه نویسی‌های خبری بر مذاکرات پرشورتر از متن اصلی اصول و آرمان‌های هسته‌ای نگاه‌ها را درگیر کرده است.

توقع مردم شهید پرور این مرز و بوم بر این نکته است که هر گاه حرفی از دانش هسته‌ای به میان می‌آید نگاهی بر دانشمندان شهیدی شود که شهادتشان به تعبیر رهبر انقلاب «آبرویی دیگر به جامعه علمی کشور» داد. گاهی این نگاه اذهان مردم را گرفتار این سوال می‌کند که «آلزایمرهای مسئولان» در رابطه با شهدای هسته‌ای و خانواده‌هایشان یک «فراموشی عمدی» است یا زرق و برق اتاق‌ مذاکرات آن‌ها را سهوا به این آلزایمر مبتلا کرده است؟ هر چند در نتیجه تفاوتی ندارد و هر دو منجر به ظلمی می‌شود که بر آرمان‌های این شهدا، خانواده‌هایشان و زلالیت اعتقاد مردم خواهد نشست.

همین موضوع پرسش‌های مختلفی را بر ذهن مردم پدیدار می‌کند. اینکه دیپلمات های ما چقدر در دقایق مذاکرات خود به این فکر می‌کنند که پشت میز مذاکره بر سر خط به خط اصولی بحث می‌کنند که برای کلمه به کلمه‌اش دانشمندان ما سال‌ها در تحریم و محرومیت جنگیده‌اند؟ حتماً آقای دیگری در «دیپلماسی لبخند» خود مصطفی احمدی روشن را به خاطر می‌آورد. حتماً اعضای مذاکره کننده این روزها در دل خود مظلومیت علیرضا احمدی روشن را مرور می‌کنند، که او هم مانند بخش زیادی از مردم ایران به تبعیت از فرموده رهبر انقلاب به آن‌ها اطمینان دارد و البته به مذاکرات خوشبین‌ نیست. حتماً کسی به فکر «دلشوره‌های شیرین» همسر شهید احمدی‌روشن است که در طول سال‌ها زندگی با همسرش و در دوران اقتدار فناوری هسته ای کشور سهم او به عنوان یک همسر بود و حالا خاطرات همان دلشوره‌ها تنها داشته او از مصطفی است.

سه سال از شهادت مصطفی احمدی روشن می‌گذرد. امروز به تعبیر بعضی‌ از مردم مذاکره و مباحثه در موضوع هسته‌ای رنگ رایج دیپلماسی های دولتی گرفته است. اعتمادی که امروز مردم آن را یک اصل ملی قلمداد می‌کنند از جنس همان اعتمادی است که سال‌ها به کسانی داشته‌اند که دستیابی به دانش هسته‌ای را در ذهن مردم به یک باور تبدیل کردند. و به تبعیت از اعتمادی است که مقام معظم رهبری آن را عنوان کرده‌اند. امروز شاید لازم است تمام رخدادهایی که این اعتماد را نتیجه داده است دوباره و دوباره مرور شود. مردم به دنبال «دیپلماسی انقلاب» هستند.


  • کلیه حقوق این سایت محفوظ و متعلق به گفتمان ما می باشد

    صفحه اصلی تماس با ما نقشه سایت