روسیه دوست دشمن ماست/ اقدام پوتین چگونه قابل توجیه است؟!

به گزارش گفتمان، پایگاه صهیونیستی هاآرتص (Haaretz) با انتشار یادداشتی تحت عنوان “روسیه، دوست دشمن ما” به رابطه دوستانه روسیه با ایران، سوریه و حزب الله پرداخته است که موضوعی هراس انگیز برای رژیم صهیونیستی است.
در این گزارش آمده است:
«دشمنِ دشمن ما، دوست ما است و دوست دشمن ما نیز به احتمال زیاد دشمن ما خواهد بود. خوب، ما در مورد ولادیمیر پوتین چگونه باید قضاوت کنیم؟ او دشمن داعش است که دشمن اسرائیل است اما در عین حال پوتین دوست ایران و حزب الله و سوریه است که دشمنان اسرائیل هستند. اما انتخاب پوتین اشتباه است؟

 

سرگئی لاوروف، محمد جواد ظریف و ولید معلم، وزرای خارجه روسیه، ایران و سوریه ضمن ملاقات در مسکو ملاقات کرده و هماهنگی های لازم در رابطه با مواضع خود را صورت دادند و مدعی شد که اتهام استفاده از تسلیحات شیمایی توسط حکومت سوریه یک ادعای کاملا ساختگی است.

 

پوتین روابط خوب خود با اسرائیل را ادامه داده اما در عین از ایران و حزب الله که در پی نابودی اسرائیل هستند حمایت می کند و با آن ها متحد شده است. شاید بتوان گفت یکی از علل اساسی انتخاب این مسیر از سوی پوتین، موفقیت های داعش و ضرورت مقابله با این گروه تروریستی بوده است.

 

اما به نظر می رسد که دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در این راه پر پیچ و خم وارد نشده و با بمباران کردن پایگاه هوایی الشعیرات سوریه توسط 59 موشک تام هاک به روشنی جدیت خود را اعلام کرده است.

 

اکنون که گرد و خاک های حمله به پایگاه هوایی سوریه فرو نشسته است، برای واشنگتن کاملا روشن می شود که دشمن واقعی غرب در خاورمیانه، ایران است. ایران در حال حاضر بر لبنان مسلط شده، جای پای خود را در سوریه محکم کرده و اکنون در حال توسعه نفوذ خود در یمن است.

 

داعش قابل شکست دادن است، اما عقب راندن ایران، چالشی بسیار بزرگتر است بویژه پس از آن که ایران در سال های اخیر تقویت شده است؛ این چالشی واقعی آمریکا در خاورمیانه است. موضوعی که چند سال پیش توسط جیمز ماتیس، وزیر دفاع کنونی آمریکا به رسمیت شناخته شده و او با اشاره به این موضوع گفته بود: “تهدیدهای اصلی که آمریکا با ان مواجه است عبارت است از ایران، ایران و ایران.

 

ایران همچنین تهدید اصلی است که اسرائیل با آن مواجهه است. برخلاف هشت سال ریاست جمهوری اوباما، اکنون می توان انتظار داشت که هماهنگی قابل توجهی میان واشنگتن و جروزالم برای مقابله با ایران وجود داشته باشد. دشمن دشمن ما، دوست ما است.»

 

 

منبع: جام نیوز

شکست ترامپ مقابل اسد/ پوتین وارد بازی شد

به گزارش گفتمان، پایگاه آمریکایی “هافینگتون پست” (Huffington Post) در گزارشی تحت عنوان “چرا حمله ترامپ به سوریه پایان خوشی نخواهد داشت” به تحلیل نتایج این حمله پرداخته و از شکست ترامپ در این بازی مقابل بشار اسد سخن به میان آورده است.
در این گزارش می خوانیم:

«دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا مدعی است که هدف حمله او به سوریه توسط موشک های کروز، بازدارندگی مقابل بشار اسد است. اما با نگاهی به جنگ شش ساله سوریه نشان می دهد که ترامپ در تعریف اهداف خود دقیق عمل نکرده است.

 

ترامپ بخواهد یا نخواهد، او با نتیجه مداخلاتش در جنگ سوریه قضاوت خواهد شد و باید گفت اقدام ترامپ راهی به موفقیت نخواهد داشت. اکنون روشن شده است که حمله موشکی آمریکا نتوانسته است بشار اسد را از بکارگیری نیروی هوایی خود برای حمله به مواضع شورشیان بازدارد.

 

در واقع بر اساس گزارشات، جنگنده های سوری روز گذشته حملاتی را علیه شورشیان در شهر حمص صورت داده و پروازهای خود را نیز از همان پایگاه هوایی که توسط موشک های آمریکایی هدف گرفته شد انجام داده اند.

 

اقدام ترامپ حتی موجب شده که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه در این رابطه موضعگیری کرده و این موضوع باعث می شود که بشار اسد بتواند نیروهای خود را پیش برده و جنگنده های خود را تحت محافظت قرار دهد.»

 

پوتین با اشاره به حمله آمریکا به سوریه عنوان کرد: «حمله آمریکا تجاوز به حاکمیت سوریه و نقض قوانین بین المللی است. حملات آمریکا به سوریه تلاش است برای گمراه کردن توجهات از کشتار مردم در عراق. حمله آمریکا به سوریه به روابط مسکو-واشنگتن آسیب می رساند. چشم پوشی کامل از حقیقت به کارگیری سلاح های شیمیایی در سوریه از سوی تروریست ها، اوضاع را بسیار پیچیده می کند. سوریه سلاح شیمیایی ندارد.»

 

در ادامه این گزارش آمده است: «ترامپ یکی از باندهای پرواز در پایگاه هوایی هدف قرار گرفته شده را بدون آسیب باقی گذاشته است و از همین رو بشار اسد توانسته است با سرعت از این باند برای حملات بیشتر استفاده نماید.

 

ترامپ به زودی با اولین واکنش ها به حمله خود مواجهه خواهد شد. اسد و پوتین به احتمال زیاد حملات خود به مواضع شورشیان را تشدید خواهند کرد و نتیجه نهایی آن است که تلاش های دیپلماتیک در این رابطه با مشکل مواجه خواهد شد. در صورتی که ترامپ نیز تشدید اقدامات نظامی را انتخاب نماید، با خطر جنگی بزرگ در منطقه رو به رو است؛ و این حتی به معنای رویارویی احتمالی آمریکا با روسیه خواهد بود و تشدید درگیری موجب خواهد شد کنترل اوضاع از دست ترامپ خارج شود.

 

از سوی دیگر، چنین عملیات نظامی با مخالفت کنگره و عموم مردم آمریکا رو به رو خواهد شد همانطور که در سال 2013 این اتفاق رخ داد. هر راهی که ترامپ انتخاب کند، موفقیت آن بعید به نظر می رسد. باید گفت حمله موشکی ترامپ به سوریه قبل از تلاش برای حل دیپلماتیک مسئله، حاکی از آن است که او اراده سیاسی برای حل واقعی درگیری را ندارد.»

 

 

منبع: جام نیوز

سربازان کوچک پوتین!

به گزارش گفتمان، بر اساس برنامه جدید آموزشی در روسیه دانش‌آموزان مدارس این کشور می بایست در یک دوره آموزش مهارت‌های نظامی شرکت کنند تا با مهارت های اولیه نظامی آشنا شوند.
در این دوره‌ها که برای دختران و پسران به صورت مشترک برگزار می شود دانش‌آموزان مهارت‌های مختلف نظامی همچون آماده کردن تفنگ، تیراندازی و پرش با چتر را آموزش ببینند. همچنین کلاس‌های تئوری از قبیل تاریخ نظامی و تاکتیک‌ها در مدارس این کشور برگزار می‌شود.
آموزش‌های نظامی در مدارس روسیه پیش از این نیز تدریس می‌شد اما وزارت دفاع این کشور تصمیم گرفته است با اجرای طرح فوق، این آموزش‌ها سازمان یافته‌تر شوند. بر این اساس کودکان می‌توانند از سن 10 سالگی این دوره‌ها را آموزش ببینند.
مدرسه نظامی “شوالیه های روسی” که توسط ژنرال بازنشسته “یرماکوف کادت” اداره می‌شود یکی از همین پایگاه های آموزشی است که دانش آموزان دوره خود را در آنجا سپری می‌کنند. این مرکز که در حومه شهر “استاورپول” قرار دارد دختران و پسران دانش آموز را با مهارت های اولیه نظامی آشنا می‌کند.

هدف نهایی ایران و روسیه کمک به ثبات منطقه است

به گزارش گفتمان، روسای جمهوری اسلامی ایران و فدراسیون روسیه پس از بررسی راههای تقویت همکاریهای مشترک تهران و مسکو درعرصه های مختلف تاکید کردند که در مسیر روابط مشترک هیچ مانعی وجود ندارد و دو کشور مصمم هستند سطح همکاری های خود را بیش از پیش گسترش دهند.

 به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دولت، حجت الاسلام و المسلمین حسن روحانی عصر سه شنبه در نشست هیات های عالیرتبه ایران و روسیه تاکید کرد که روابط دو کشور وارد مرحله ای تازه شده است و ما اکنون می توانیم در این مرحله از روابط پایدار و بلند مدت سخن بگوییم.

رییس جمهور، اختصاص نخستین سفر خارجی خود را در سال جدید به روسیه، بیانگر اهمیتی برشمرد که تهران برای روابطش با همسایگان منطقه ای و بویژه مسکو قائل است.

روحانی اظهارداشت: روابط ایران و روسیه گام به گام در حال توسعه و شتاب در همه حوزه هاست و این به نفع منافع دو ملت و همچنین منطقه است.

رییس جمهور با اشاره به هشت دیدار خود با رییس جمهوری روسیه طی 3 و نیم سال گذشته، گفت: با هر ملاقاتی، تحرکی در روند روابط تهران – مسکو ایجاد شده است و بی تردید این دیدار نیز تحرک تازه ای در روابط ایجاد خواهد کرد.

روحانی به موضوع همکاری های منطقه ای و بین المللی دو کشور بویژه در عرصه مبارزه با تروریسم اشاره کرد و افزود: ایران و روسیه در سالهای اخیر و در همکاری های خود برای مبارزه با تروریسم و ثبات منطقه، تجربیات نو و موفقی داشتند و هدف نهایی ما کمک به صلح و ثبات و توسعه در منطقه است و این روابط دوجانبه، به زیان کشور ثالثی نخواهد بود.

رییس جمهوری روسیه نیز در این نشست گفت که “روسیه، جمهوری اسلامی ایران را شریک خوب و قابل اعتماد خود می داند.”

ولادیمیر پوتین با اشاره به روابط دیرینه ایران و روسیه گفت: ما مصمم به توسعه همکاری ها در همه حوزه ها با جمهوری اسلامی ایران هستیم.

وی به همکاری های دو کشور در عرصه مسایل منطقه ای و بین المللی اشاره کرد و اظهارداشت: در حوزه مسایل بین الملل و حل و فصل این مسایل، دو کشور همکاری خوب و مثمر ثمری دارند و به این همکاری ها شتاب خواهند داد.

رییس جمهور روسیه همچنین از ایجاد جهش نه تنها در روابط اقتصادی بلکه در روابط میان دو ملت نیز ابراز خرسندی کرد و رشد 70 درصدی بازدید جهانگرد های دو کشور را نتیجه تلاش های مشترک دو دولت برشمرد.

روسای جمهوری دو کشور همچنین پایبندی تغییرناپذیر طرف ها به مفاد «معاهده اساس روابط متقابل و اصول همکاری جمهوری اسلامی ایران و فدراسیون روسیه» مورخ 22 اسفند 1379شمسی برابر با 12 مارس سال 2001 میلادی را که بیانگر سنت های دیرینه حسن همجواری، دوستی و همکاری متقابل دو ملت ایران و روسیه و سیاست خارجی صلح جویانه دو کشور است، خاطر نشان کردند.
همچنین دکتر روحانی و آقای پوتین، پایبندی خود را به برداشتن قدم های جدید برای ارتقای سطح روابط و گسترش عرصه های تعامل و مشارکت ایران و روسیه بمنظور تنظیم و تحکیم همکاری های جامع راهبردی را مورد تاکید قرار دادند و گفتند که این امر به تامین سعادت ملت های دو کشور و ثبات و امنیت منطقه ای و بین المللی مساعدت خواهد کرد.

کرملین کم کم نگران ترامپ می‌شود

به گزارش گفتمان، به نقل از فارین پالیسی، در سال 2016 یکی از مقامات ارشد روسیه برای گروهی از بازدیدکننده‌های خارجی توضیح داد چرا دولت تصمیم گرفته صدمین سالگرد انقلاب “بلشویک” را جشن نگیرد. وی گفت می‌دانند این انقلاب نقطه عطفی در تاریخ روسیه بوده و ولادیمیر پوتین روسیه‌ی امروزی را جانشین هم تزارها وهم بلشویک‌ها می‌داند. اما جشن گرفتن برای این انقلاب پیام اشتباهی به جامعه می‌فرستد. به بازدیدکنندگان گفته شد امروزه کرملین شدیداً با “تغییر رژیم” مخالف است و بنابراین چندان تمایلی به ستایش انقلاب سال 1917 ندارد. در عوض سعی دارد از این یادبود صدساله برای برجسته کردن عواقب فاجعه‌بار پناه بردن به انقلاب برای حلِ مشکلات اجتماعی و سیاسی استفاده کند.

دولت روسیه به‌هیچ‌وجه انتظار نداشت در سال 2017 نه با انقلابی از گذشته، بلکه با انقلابی از زمان حال روبرو شود: پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری و بر سرکار آمدن یک رژیم افراط‌گرا در آمریکا. انقلاب انتخاباتی ترامپ مقامات روسی را ترسانده و آن‌ها را اسیر فکر و خیال کرده است.

سرچشمه جوشانِ سیاست‌های نامنسجم و بغرنج ترامپ، معمولاً ناشی از شخصیت نگران‌کننده، نامنظم، کینه‌جو، ساده‌لوح، خودشیفته، ناامن و متوهم او است. بسیاری از مقامات خیلی دیر فهمیدند که ترامپ در پشت ماسکی که به‌عنوان یک نمایشگر و تبلیغاتچی بر صورت دارد، خود را یک‌شورشی انقلابی می‌داند که مأموریت از بین بردن “رژیم سابق” آمریکا را دارد.

تاکتیک‌های ترامپ بدون شک برگی از کتاب راهکارهای انقلابی قدیم است. شیوه و استایل اقدامات اجرایی او برای این اهداف طراحی‌شده است: برهم زدن و ایجاد آشوب در کنگره، غافلگیر کردن رقیبان و تحریک برای آغاز جنگ علیه تشکل‌های موجود.

دوقطبیتیِ شدیدی که در رفتار ترامپ وجود دارد، به او اجازه می‌دهد در دفاع از نظام مشروطه، میان سران جمهوری‌خواه و حزب دموکرات اتحاد ایجاد کند و مطمئن شود که اعتراضات تا حد زیادی بی‌اثر خواهند ماند. به گفته‌ی استراتژیست ارشد کاخ سفید “استیو بنن”، ترامپ دارد موقعیت خود را به‌عنوان رهبر جهانی در جنبشی ضد سران، ضد جهانی‌سازی، ضد نظام، ضد لیبرال و ملی‌گرا  تثبیت می‌کند. بنن در مصاحبه با واشنگتن‌پست گفت: “آنچه اکنون شاهد آن هستیم، تولد یک نظم سیاسی جدید است و هرچه تعداد سران و نخبگان رسانه‌ای کمتر شوند، این نظم سیاسی جدید قوی‌تر می‌شود.”

سیاست‌گذاران روسی با ترس شدیدی که از “انقلاب‌های مخملی” دارند، بهتر از آمریکایی‌ها و اروپایی‌ها ماهیت تغییر رادیکالی که در واشنگتن رخ داده را درک می‌کنند. زمانی که بحثِ تصمیمات انقلابی و متداوم ترامپ مطرح باشد، سیاستمداران روسیه موضعی مشابه با سران سیاسی آلمان در یک قرن پیش دارند. در سال 1917، دولت آلمان به این نتیجه رسید که بهترین راه برای پیروزی آلمان در جنگ جهانی اول، فوران یک انقلاب ناگهانی در روسیه است. به همین دلیل به برخی از رهبران حزب بلشویک (ازجمله لنین) اجازه داد از آلمان عبور کرده و به روسیه بروند. امید داشتند بروز انقلاب در روسیه این کشور را از جنگ کنار بکشد؛ و نقشه آلمان‌ها جواب داد. اما در آغاز سال 1918، دولت آلمان نگران بود که این ویروس انقلابی که خود در شیوع آن دست داشت، گریبان خودش را بگیرد.

از صحبت‌ها و نظرات سیاست‌مداران روسیه به نظر می‌رسد اکنون آن‌ها نیز همین نگرانی‌ها را دارند.

هیچ راهی نیست که مشخص کند آیا دخالت روسیه در انتخابات آمریکا تأثیری قطعی بر پیروزی ترامپ داشت یا خیر. اما می‌توان بدون تردید گفت که کرملین این نتیجه را یک هدیه الهی قلمداد می‌کرد. تقریباً از سال‌های 2011 یا 2012 که روسیه شاهد تظاهرات مردمی گسترده بود و به‌خصوص بعد از انقلاب 2014 اوکراین (که موردستایش و تشویق صمیمانه‌ی وزیر امور خارجه وقت هیلاری کلینتون قرار گرفت)، روسیه متقاعد شد که ریاست جمهوریِ کلینتون برای روسیه فاجعه‌آمیز خواهد بود و حتی ممکن است منجر به جنگ شود. بنابراین روس‌ها آنچه در توانشان بود را انجام دادند تا مانع ورود کلینتون به کاخ سفید شوند. اما همزمان که از شکست کلینتون استقبال می‌کردند، کاملاً از تبعات این تغییر رژیم در روسیه ناآگاه بودند.

اکنون ترامپ قدرت را در دست دارد و سران سیاسی روسیه دیگر شادی نمی‌کنند. فهمیده‌اند که موقعیت روسیه به طرز خطرناک و رنج‌آوری پیچیده شده است.

البته روابط نزدیک‌تر با ترامپ امکان “عادی‌سازی” روابط روسیه با غرب را فراهم می‌کند؛ مثلاً گام اول می‌تواند کاهش یا لغو تحریم‌ها علیه روسیه باشد. بعلاوه، بر بسیاری از انتقادهای ایدئولوژیک روسیه از نظم لیبرال مهر تأیید می‌زند و حتی ممکن است برخی سیاست‌ها را تغییر دهد که مسکو سال‌ها انتظارش را می‌کشید: از عدم دخالت واشنگتن در بحران اوکراین گرفته تا انحلال اتحاد جنگ سرد در غرب. مقامات روسی از انتقادات و گفتار فیلتر نشده ترامپ هم استقبال می‌کنند و آن را نشانه‌ای از پایانِ ریاکاری آمریکا می‌دانند.

اما انقلاب ترامپ در دوران آشفته‌ای دارد اتفاق می‌افتد؛ دوره‌ای که در آن احتمال شکست در جنگ‌های تجاری و ضربه به خود وجود دارد. رهبر کنونی روسیه که هنوز هم از یادآوری فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی عصبی می‌شود، هیچ تمایلی به بی‌ثباتی‌های جهانی ندارد.

اما با حضور ترامپ در کاخ سفید، پوتین اِشراف خود بر مسائل ژئوپلیتیکِ غیرقابل‌پیش‌بینی را ازدست‌داده است. کرملین توانایی خود در شوکه کردن جهان با زیر پا گذاشتن قوانین جهانی را هم از دست داد. این کارها به سوریه اجازه داده بود پایش را فراتر از گلیمش دراز کند و مزایای زیادی به دست آورد. اما اکنون پوتین باید این ظرفیت را با رئیس‌جمهور جدید آمریکا تقسیم کند تا نظم و تعادل برهم نخورد. بیشتر رهبران جهان به‌جای نگرانی درباره پوتین، نگرانِ حرکت بعدی ترامپ هستند. در همین بحبوحه، اکنون‌که سیستم انتخاباتی آمریکا مردی را به قدرت رسانده که “عروسک خیمه‌شب‌بازی پوتین” قلمداد می‌شود، مردم جهان نسبت به ایدئولوژی “آمریکاستیزی” بیشتر از گذشته مردد شده‌اند.

کرملین از این هراس دارد که مبادا ترامپ برکنار یا حتی کشته شود. برکناری او کمپین ضد روسیه بدخیمی در واشنگتن ایجاد خواهد کرد که اعضای هردو حزب آمریکا در آن دخیل خواهند بود. بنابراین، پوتین به گروگان موفقیت یا شکست ترامپ تبدیل‌شده است. این موضوع گزینه‌های ژئوپلیتیک روسیه را شدیداً محدود کرده است. کرملین به‌خوبی می‌داند که دموکرات‌ها قصد دارند از روسیه برای بی‌اعتبار سازی و استیضاح ترامپ استفاده کنند؛ و همزمان سران جمهوری‌خواه می‌خواهند به بهانه روسیه نفوذ و اعتبار ترامپ را نابود کنند. دولت روسیه نه‌تنها از برکناری ترامپ، بلکه از تغییر مواضع او و پیش گرفتن رویکردی ضد-روسیه هراس دارند. ممکن است ترامپ برای برقراری صلح و روابط بهتر با رهبران جمهوری‌خواه در کنگره، مواضع خود را تغییر دهد.

احتمالاً پوتین در اولین تماس تلفنی با ترامپ، اشاره‌ای به لغو تحریم‌ها یا حمایت آمریکا برای مسائل “کیف” نکرده است. بعلاوه مسکو تصمیم گرفته اظهارات تند برخی اعضای دولت جدید درباره روسیه را نادیده بگیرد. ازسرگیری نبردها در شرق اوکراین می‌تواند یک مثال نقض باشد، اما کرملین قسم می‌خورد دولت “پترو پوروشنکو” در کیف در این درگیری‌ها مقصر است و هدفِ جلب‌توجه اعضای ضد روسیه در کنگره آمریکا را دارد تا بتواند توجیه و استدلال خوبی برای مخالفت با رابطه‌ی پوتین و ترامپ داشته باشد. درهرصورت، روسیه به دنبال راه‌هایی است که رئیس‌جمهور جدید آمریکا را در قدرت نگاه دارد. مثلاً با تکذیب مذاکره‌ی “سرگئی” و “مایکل فلن” بر سرِ لغو تحریم‌های روسیه قبل از مراسم تحلیف ترامپ.

ریاست جمهوری ترامپ روابط روسیه با چین و ایران را هم پیچیده کرده است. مسکو می‌خواهد روابطش با غرب عادی شود، اما نه به قیمتِ پیوستن به ائتلاف ضد چین. بعلاوه، روسیه میزبان نزدیک به بیست میلیون مسلمان است و درنتیجه نمی‌تواند در حمایت از شعارهای رادیکال و ضد اسلامِ ترامپ، افراط کند.

موضوع دیگری که از دیدگاه کرملین خطرناک است، شکل گرفتن برخی محافل در روسیه می‌باشد که طرفدار رویکرد انقلابی ترامپ هستند. برای اولین بار از سال 2012 که پوتین به کرملین برگشت، بیشترین نام ذکرشده در رسانه‌های روسیه “پوتین” نبود، بلکه “ترامپ” بود. و بااینکه بسیاری از تحسین‌کنندگان ترامپ در روسیه (مانند الکساندر دوگین) به پوتین وفادارند، اما رویای برکناری بسیاری از سران و نخبگان را در سر دارند و با حضور ترامپ در واشنگتن، خود را یک‌قدم به این هدف نزدیک‌تر می‌بینند.

هر کس که حتی برای مدت کوتاهی به مسکو سر بزند، می‌فهمد مردم عادی روسیه (برخلاف اکثریت اروپایی‌ها) نظر مثبتی نسبت به ترامپ دارند. یک دلیل این است که از جنگ روسیه با غرب خسته شده‌اند. دلیل دیگر آن است که باسیاست‌های بین‌المللی ترامپ موافق هستند. درست همانند ترامپ، روس‌ها نیز از اول به سیاست برد- برد اعتقاد نداشتند.

از همه جالب‌تر این است که مردم روسیه ترامپ را با “بوریس یلتسین” مقایسه می‌کنند: بی‌ثبات، جذاب، اعتماد تنها به اعضای خانواده و آماده حمله به پارلمان کشور اگر بخواهند جلوی قدرتش را بگیرند. مشکل کرملین این است که یلتسین یک رهبر انقلابی بود و پوتین تصمیم گرفته در سال 2017 برای حرکات انقلابی اظهار تأسف کند، نه آنکه آن‌ها را جشن بگیرد.

منبع: فارین پالیسی